به دلیل ناراحتی از بی حرمتی به همرزم و دوست عزیزمان مجید توکلی دو روز چیزی نمی نویسم.

(مرتبط با بزرگ شدن شکم ددسام)

تفاوت بین ا/ن و خدا اینه که خدا باور نداره که ا/ن هست

The difference between God and A.N. is that God doesn’t believe he is A.N.

ددسام: خانم شماره پارکینگمون رو یادداشت کن که یادمون نره کجا پارک کردیم.
ننسام: یادداشت کردم بابا جان.
بعد از خرید ساعت ده شب…
ددسام: خانم! شماره ی پارکینگمون رو که یادداشت کرده بودی چند بود؟
ننسام:  والله یادداشت کردم… ولی …
ددسام: ولی چی؟
ننسام: گذاشتم تو ماشین که گمش نکنیم!!
ددسام: … … …

در جمع دوستان…

ددسام صداش رو صاف می کنه و می گه: هر آدم عاقلی می دونه که مردان قدرت تحلیل بهتری دارن و نسبت به زنها تصمیمات به مراتب بهتری می گیرن.
ننسام: دقیقاً حق با شماست. به عنوان مثال من با شما ازدواج کردم و شما هم با من!!

قبل از اینکه به دنیا بیای مامانت میره آزمایش میده تا ببینن تو خوبی یا نه. تو طول زندگیت که به فاصله ی هر چشم به هم زدن یک امتحانه و بعد مرگ هم که باید به نکیر و منکر امتحان بدی!

از این حرفها که بگذریم… خدا رو شکر نتیجه امتحانات ددسام اومد و رضایت بخش بود!

ددسام سالهاست که ویلن می زنه و عضو گروه ارکستر مستان وحشی هست. این گروه شامل 42 نوازنده است که سازهای مختلفی می زنند و ترکیب جالبی از سازهای اصیل ایرانی و غربیه. یکی از برنامه های این گروه دقیقاً شبی افتاد که قرار بود آخرین قسمت سریال بند تمبونی فرار از زندان از تلویزیون پخش بشه…

از اونجایی که ددسام به این سریال اعتیاد داره و اگه در ساعت و روزش نبینه استخون درد امونش رو می گیره تصمیم گرفت یکی از شاگردانش که اصولاً تنها پنج جلسه در محضر استاد ددسام تلمذ کرده بود و جز دلنگ دولونگ چیزی ازش برنمی اومد رو به جای خودش بفرسته تا برنامه اجرا کنه. البته شاگرد عزیز هم به این راحتی ها قبول نمی کرد…

شاگرد: آخه استاد من تازه پنج جلسه اومدم و چیزی بلد نیستم!
ددسام: ای بابا! بالاخره باید از یک جایی شروع کنی دیگه.
شاگرد: آخه استاد اینجا فکر نکنم شروع خوبی باشه… جلوی اینهمه جمعیت! استاد…
ددسام: ای بابا! اگه من استادم می گم مشکلی نداره. ببین پسر جون. به جز تو دوازده ویلن زن دیگه هم هست که عین نت تو رو قراره بزنن. پس اصلاً نگران نباش. خودت رو هم بکشی کسی صدای ویلن تو رونمی شنوه.
شاگرد: آخه استاد. من حتی بلد نیستم از رو نت بخونم.
ددسام: ببین. تو فقط برو بشین وسط گروه و هر کاری بقیه ویلن زنها کردند تو هم بکن. هر وقت آرشه رو بالا بردند تو هم آرشه ات رو بالا ببر و هر وقت آرشه شون رو کشیدن پایین تو هم آرشه ات رو بیار پایین. اصلاً هم لازم نیست آرشه رو به سیمها بزنی… فقط وانمود کن که داری ساز می زنی. دوازده نوازنده دیگه ی ویلن، نت رو اجرا می کنند و کسی متوجه نمی شه که صدایی از ساز تو در نمی آد.
خلاصه شاگرد نگون بخت قبول کرد و شب اجرا به جای ددسام به سالن رفت…
همه سر جاهای خودشون قرار گرفتن و آماده نواختن شدند. پرده ی قرمز کنار رفت و سن بوسیله ی پروژکتورها روشن شد… تشویق طولانی حضار… و رهبر ارکستر چند بار چوب راهنما رو به نشانه آماده باش روی پایه ی نت مقابلش می زنه… نفس عمیقی می کشه و چوب رو به حرکت در میاره تا نوازندگان شروع به نواختن کنند…
ولی صدایی شنیده نمی شه… سکوتی سنگین در سالن … و هر کدوم از اعضای ارکستر به نفر کناری نگاه می کنند تا ببینید آرشه رو بالا ببرند یا پایین بیارند!!